Amicitalia.nl

Netwerk voor de liefhebbers van de Italiaanse taal en cultuur

Categorie: Italiaanse Boeken (pagina 1 van 2)

Marina Bellezza di Silvia Avallone

Nu in de boekhandel: Marina Bellezza, de tweede roman van bestsellerauteur Silvia Avallone, vertaald door Manon Smits. Silvia Avallone debuteerde in 2010 met haar roman Staal, een internationale bestseller werd. Marina Bellezza speelt zich af in de provincie Piëmont, een streek waar de meeste mensen uit wegtrekken op zoek naar betere kansen. Lees verder

Alessandro Baricco: il gusto di un maestro

Voor de liefhebbers van boeken met een raadselachtig einde, zijn Alessandro Baricco’s recent verschenen boeken een aanrader: Mr. Gwyn en Driemaal bij dageraad, horen bij elkaar, en weer niet.

My Gwyn en Driemal bij dageraad

Jasper Gwyn is een succesvolle schrijver die besluit copista te worden, schrijver van portretten. Met nauwgezette precisie voert hij dit idee uit met als resultaat een tot in het kleinste detail verzorgd atelier en een reeks bijzondere klanten. Als een echte kunstschilder laat hij mensen poseren, wekenlang, in eenzaamheid , tot ze hun essentie laten zien. Het resultaat is een uniek portret dat alleen door de klanten gelezen mag worden. De portretten blijven een mysterie voor de lezer tot het einde, totdat zijn eerste model en assistente Rebecca het mysterie ontrafelt.

Wie houdt van het surrealistische genre en raadsels, raad ik ook aan de roman ‘Tre volte all’alba’, Driemaal bij dageraad te lezen, een drieluik van verhalen die zeker iets met elkaar te maken hebben, maar niet helemaal. Plus een merkwaardige link: dit boek zou ook nog een zelfportret van Jasper inhouden, zoals het blijkt aan het einde van Mr Gwyn. Of het zo is? U mag het zeggen. Wel zeker een postmoderne manier van de schrijver om met zijn lezers te spelen (of misschien meer aandacht te krijgen). In ieder geval beide boeken zijn leuk en verrassend, zoals we al van Baricco gewend zijn. Misschien wel een tip voor de vakantie!

Meer informatie over Mr Gwyn:
http://www.debezigebij.nl/
Vertaler: Manon Smits
ISBN: 978 90 234 6818 9
Prijs: € 17.90

Dat is nou vertelkunst, zegt Baricco met dit drieluik. Personages zijn vloeibaar en het is aan de schrijver om de lezer indruk van vastighedi te geven. Maar die vastigheid ligt bij Alessandro Baricco niet vast. Dezelfde figuren dragen vele mogelijkehede in zich. En al die mogelijkheden kunnen leiden naar telkens een ander verhaal dat reikt naar het sublieme.

NRC – Joyce Roodnat

Het boek Mr Gwyn heeft ook een verrassende website: http://mrgwyn.feltrinelli.it/

A chi ama i romanzi su cui scervellarsi un po’, consiglio l’ultimo libro di Baricco Mr Gwyn.

Il protagonista, Jasper Gwyn è uno scrittore di successo che decide di ‘smettere’ di scrivere e sceglie di diventare un copista, di scrivere ritratti.

Con meticolosità e precisione Jasper realizza questo suo progetto facendosi aiutare da altrettanti personaggi particolari, esecutori impeccabili dei suoi desideri. Il risultato è un atelier pensato e curato nei minimi dettagli, con luci e musiche di sottofondo composte per creare l’ambiente più adatto per mettere in risalto i soggetti da ritrarre. I modelli così isolati e spogliati della loro normalità, poseranno per Jasper fino allo spegnersi dell’ultima delle 18 lampadine.

I ritratti consegnati sigillati saranno letti solo dai clienti e rimarranno un mistero anche per il lettore fino alla fine. Il finale sarà quindi non svelerà i ritratti ma il gioco ad incastri che lo scrittore ha realizzato scrivendoli.

La struttura surreale a scatola cinese di Mr Gwyn, vi porta immancabilmente a leggere anche Tre volte all’alba, citato in Mr Gwyn come il libro contentente l’autoritratto di Jasper e nel quale potreste  trovare spunti per una chiave di lettura del predetto romanzo Mr Gwyn.

Con questa sua ultima trovata Baricco ci propone un gioco postmoderno a cui è difficile resistere.

Per completare il tutto, va senza dubbio visitato anche il sito dedicato al libro Mr Gwyn:  http://mrgwyn.feltrinelli.it/

Infine vi segnalo il monologo di Baricco sul significato dello scrivere, che secondo me è alla base di qualunque interpretazione si voglia dare al romanzo Mr. Gwyn. Vi cito la parte più saliente, il finale:

Scriviamo libri e quel che facciamo è scegliere fra quanto di più raro  e di più caro c’è nell’universo e lo lavoriamo con le mani in un materiale affascinante che sono la lingua, le parole, il suono delle parole, il respiro della storia. Ci piace lavorarlo con le mani, e tutto questo solo perché vogliamo testimoniare di cosa è capace un certo genio umano e per esprimere in qualche modo il gusto di un maestro, di quel maestro che in quel momento siamo noi. Niente più di questo, ma niente, niente, meno di questo.

httpv://www.youtube.com/watch?v=H78BuFJ7fB8

 

Talentvolle D’Avenia schrijft over Dingen die niemand weet maar iedereen voelt

Nu in de boekhandel ‘Dingen die niemand weet‘, het nieuwste boek van Alessandro D’Avenia vertaald door Manon Smits. Een ‘hartveroverende roman’ over puberteit en volwassen worden, over een veertienjarige meisje en vooral over levensvreugde.

Sfeervol, goed geschreven, vol literaire verwijzingen over de liefde en de betekenis van het leven. Leuk boek, leest makkelijk, een aanrader!

En ik hoop dat je tijdens het lezen hebt ervaren wat ik heb gevoeld tijdens het schrijven: een beetje meer liefde voor het leven en een beetje meer mededogen met de mens‘, aldus de schrijver in zijn dankwoord.

Het verhaal

Margarita worstelt met dezelfde vragen, angsten en geheimen als haar leeftijdsgenootjes. Dat wordt erger als zij na een roerige schooldag thuiskomt en op het antwoordapparaat een bericht van haar vader vindt. Hij gaat het gezin voorgoed verlaten. Margherita’s wereld stort volledig in en radeloos gaat ze op zoek naar antwoorden.

Een van de docenten op school ziet haar vertwijfeling en geeft haar houvast met zijn verhalen over de klassieke mythologie. Langzaam leert Margherita weer op zichzelf te vertrouwen en haar pijn om te zetten in liefde voor het leven.

A quattordici anni si piange spesso, di gioia o di dolore, non importa. Le lacrime non si distinguono, la vita  talmente tenera da sciogliersi come cera al fuoco che sbuccia una bambina e scopre una donna.

Info:

ISBN 9789023474630

Kijk ook de leuke blog van D’Avenia: http://www.profduepuntozero.it/

Premio Bancarella: Marcello Simoni winnaar

Marcello Simoni is winnaar van de 60e Premio Bancarella met zijn spannend boek:Il mercante di libri maledetti, nu al een van de best-sellers van deze zomer.

Davide Enia aan het woord over zijn boek ‘Zo ook op aarde’

Acteur en schrijver Davide Enia bracht afgelopen mei een bezoek aan Amsterdam ter gelegenheid van de verschijning van de Nederlandse vertaling van zijn debuutroman ‘Zo ook op aarde’. In gesprek met Amicitalia sprak Davide Enia openhartig over zijn boek, en natuurlijk over zijn stad, Palermo. 

Kunt u iets vertellen over de titel van uw boek. Waarom juist deze titel?

Ik denk dat in het Nederlands het woord ‘ook’ is toegevoegd, want in het Italiaans is de titel letterlijk ‘zo op aarde.’ De titel heeft onmiddellijk een betekenis voor mensen met een katholieke achtergrond, zoals bij ons in Italië. Het verwijst natuurlijk naar het Onze Vader. Trouwens, deze titel heb ik in Lissabon bedacht. Ik was daar op vakantie vòòr de laatste herdruk en de titel ontbrak. Ik zat in café Brasileira naast het standbeeld van Pessoa… “Ah”, zei ik, “hoe moet ik het noemen, dit boek… ik mis een titel”. Ik vind het leuk dat aarde-idee, maar ik zocht iets dat onveranderlijk zou blijven, iets dat omhoog reikt. Dus werd het ‘Così in terra’ (zo ook op aarde). Lees verder

Lorenza Ghinelli: De verslinder

Spannende psychologische thriller De verslinder (Il divoratore) van Lorenza Ghinelli vertaald door Manon Smits.

Lorenza Ghinelli is een jonge talentvolle schrijfster, dit jaar finalist voor de literaire prijs Premio Strega 2012 met haar roman ‘La Colpa’.

Dromerig en genadeloos, De Verslinder sleept de lezer in een schrijnend en beklemmende droom, waarin het onmogelijk is om onderscheid te maken tussen realiteit en fictie. Een spannend verhaal met kinderen in de hoofdrol.

Non guardarlo, non cercarlo. Se gli credi lui ti vede.

Het verhaal

Denny is slechts zeven jaar, zijn moeder is drugsverslaafd, zijn vader is alcoholist. Hij wordt gepest door zijn klasgenoten die hem als gek beschouwen. Als hij alleen is, verzint hij verontrustende rijmen om zijn angsten te overwinnen. Hij heeft maar een vriend die Danny beschermt: een wrede oude man, onverzorgd, met een stok in zijn hand.

Pietro is veertien jaar oud, lijdt aan het syndroom van Asperger. Hij heeft een bijzondere gave, zijn tekentalent waarmee hij met de buitenwereld communiceert. Hij is de enige ooggetuige van de verdwijning van enkele pestkinderen. Wanneer Alice, Pietro’s lerares, hem vraagt een tekening te maken van wat hij heeft gezien, ziet ze een verontrustend detail: op de tekening staat een oude man, in het zwart gekleed, met witte schoenen en een wandelstok. Alice kent deze oude man goed: hij komt voor in haar nachtmerries, het is de verslinder.

Over de schrijfster

Lorenza Ghinelli is in Cesena geboren in 1981, studeerde grafisch ontwerp, fotografie, webdesign en digitale bewerking en later Pedagogie. Auteur van verschillende romans, toneelstukken en korte films, schreef Francis degli specchi, een roman ontworpen door Mabel Morri. Ze woont in Rome en werkt als redacteur en schrijver voor Taodue.
Met haar roman ‘La colpa’ is ze de jongste en de enige vrouwelijke finalist van de Premio Strega 2012.

Lees de eerste hoofdstuk:

 

Meer info:

Blog van Lorenza Ghinelli: http://lorenzaghinelli.blogspot.nl/

Interview: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&;

http://www.literairethrillers.nl/

La colpa: http://www.facebook.com/LaColpa

Lorenza Ghinelli leest haar boek voor:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&

Vrede van Nijmegen Penning aan Umberto Eco

eco nijmegenAfgelopen 7 mei is aan de Italiaanse schrijver en wetenschapper Umberto Eco de Vrede van Nijmegen Penning uitgereikt in de St. Stevenskerk in Nijmegen. Na de uitreiking sprak Eco een waardevolle rede uit. Amicitalia was erbij en doet verslag…

Italiaans auteur Umberto Eco heeft de onderscheiding ontvangen voor zijn grote bijdrage aan de discussie en het denken over Europa. In zijn rede sprak Eco over vrede en oorlog, tolerantie en intolerantie, over migratie en immigratie en over Europese identiteit en samenwerking.

Hieronder enkele citaten uit zijn rede. De volledige versie kunt u hier lezen: http://www.ru.nl/publish/pages/653484/la_pace_di_nimega.pdf

Vrede, oorlog en samenwerking

Even though these treaties were later disregarded, this effort was (after the horrors of the Thirty Years war) the first example of an effort to establish peace through dialogue and negotiations. This event could be seen as one of the first examples of European cooperation and accord and can be considered as a key event in European history.
More than 250 years passed from the Treaties and 1945, but we can say that the utopia born in Nijmegen was realized at end of the Second World War.

Europese identiteit

Perhaps the sense of a European identity has not the same format and the same evidence for all the citizens of the various nations, but at least among the more responsible citizens, and particularly among cultivate young people (for example among the new community of students that through the Erasmus Program are living with mates of other countries and frequently marry each other thus preparing a future bilingual generation) the idea of being a European becomes more and more widespread.

Migratie en immigratie

«Immigration» occurs when some individuals (even many individuals, but in numbers that are statistically irrelevant with respect to the original stock) move from one country to another (like the Italians and the Irish in America, or the Turks today in Germany). The phenomenon of immigration may be controlled politically, planned, encouraged or restricted.
This is not the case with migration. Violent or pacific as it may be, it is like a natural phenomenon: it happens and no one can control it. «Migration» occurs when an entire people, little by little, move from one territory to another (and the number remaining in the original territory is of no importance, what counts is the extent to which the migrants change the culture of the territory to which they have migrated).

Tolerantie en intolerantie

Yet it is here that the challenge lies. To inculcate tolerance in adults that shoot at one another for ethnic and religious reasons can be a waste of time. Too late. Therefore uncontrolled intolerance has to be beaten at the roots, through constant education that starts from earliest infancy, before it is written down in a book, and before it becomes a behavioral «skin» that is too thick and too tough.

 

Eco ontvangtCanonNijmegen

However the fight against intolerance has its own limits. To fight against our intolerance does not mean that we must accept every

world view and make of ethical relativism the new European religion. While educating our people and especially our children to an open minded tolerance, we must at the same time recognize that there are habits, ideas, behaviors that are and must be for us intolerable. There are values, typical of the European world view which represent a patrimony we cannot get rid

of. To decide and recognize what, in a tolerant vision, would remain intolerable for us, is the kind or borderline that Europeans are called to trace every day, with a sense of equity and with the constant exercise of that virtue that, since Aristotle, philosopher called Prudence.

[…]

It must be possible, in the course of our common war against intolerance, to be always able to distinguish between the tolerable and the intolerable. It must be possible to decide how to accept a new plurality of values and habits without renouncing the best of our European heritage. I am not here today to propose solutions for the main problem of a new European peace, but to assert that only by facing the challenge of this ubiquitous war we shall really have a peaceful future.
We must sign today a new Nijmegen Treaty.

Na afloop is er gelegenheid geweest om hem te feliceteren. Hij kreeg de Canon van Nijmegen aangeboden en we hebben een boek laten signeren!

vredenijmegen mix

 

VredevanNijmegenpenning logo

De Vrede van Nijmegen Penning is een tweejaarlijkse prijs voor personen die zich ingezet hebben voor de vrede op het Europese continent en de positie van Europa in de wereld.

De prijs is vernoemd naar de Vrede van Nijmegen (1678-79) waar vele vredes werden gesloten en afspraken werden gemaakt die bepalend waren voor de toekomst van Europa. De eerste penning werd op 15 maart 2010 uitgereikt.

 

Vrede van Nijmegen

Eind zeventiende eeuw was Nijmegen even het politieke centrum van Europa. Na jaren van oorlog tussen een groot aantal Europese staten vonden hier internationale onderhandelingen plaats die leidden tot de Vrede van Nijmegen (1678-1679), een reeks van verdragen die een einde maakte aan de strijd die in het Rampjaar 1672 begonnen was.

 

UmbertoEco 7maggio2012Werk van Umberto Eco

Fictie

  • Il nome della rosa, De naam van de roos, 1980
  • Il pendolo di Foucault, De slinger van Foucault, 1988
  • L’isola del giorno prima, Het eiland van de vorige dag, 1994
  • Baudolino, Baudolino, 2000
  • La misteriosa fiamma della regina Loana, De mysterieuze vlam van koningin Loana, 2004
  • Il cimitero di Praga, De begraafplaats van Praag, 2010

Non-fictie

  • Come si fa una tesi di laurea, Hoe schrijf ik een scriptie, 1977
  • Sugli specchi e altri saggi, Wat spiegels betreft, 1985
  • Il secondo diario minimo, Omgekeerde wereld. Kleine kroniek, 1993 (herdruk als Op reis met een zalm, 1995)
  • La ricerca della lingua perfetta nella cultura, Europa en de volmaakte taal, 1993
  • Dire quasi la stessa cosa. Esperienze di traduzione, Milano: Bompiani, 2003
  • (EN) Mouse or Rat?: Translation as Negociation, London: Weidenfeld & Nicholson, 2003 (Experiences in translation e saggi selezionati da Dire quasi la stessa cosa)
  • Bellezza. Storia di un’idea dell’Occidente (a cura di, CD-ROM), Milano: Motta On Line, 2002
  • Storia della bellezza, Milano: Bompiani, 2004 (a cura di)
  • Storia della bruttezza, Milano: Bompiani, 2007 (a cura di)
  • Non sperate di liberarvi dei libri (con Jean-Claude Carrière), Milano: Bompiani, 2009
    (bron: wikipedia.org)

Foto: met dank aan Edwin van Boekel.

Davide Enia: Zo ook op aarde, schrijfstijl die leven ademt

Davide Enia’s debuutroman Così in terra is in januari in Italië verschenen en is nu ook in het Nederlands vertaald. Davide Enia komt zijn genomineerde debuutroman promoten in Nederland en Amicitalia zal hem ook binnenkort ontmoeten.

Lees alvast mee over de wervelende recensies van deze getalenteerde schrijver/acteur.

Zo ook op aarde vervlecht de belevenissen van de jongen Davidú, zijn eerste liefde, het geweld op straat, de bokssport met herinneringen en oorlog, van de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog tot aan de bomaanslagen van de maffia-oorlog in 1992. In een stijl die varieert van rauw tot gevoelig, van humoristisch tot passioneel vertelt Enia het verhaal van drie generaties, hun hopen en falen, tegen de achtergrond van een beschadigd Palermo.

Zo ook op aarde is op dit moment finalist bij de Premio Strega en Premio bancarella.

Over de auteur

Davide Enia (Palermo, 1974) is acteur en een van de belangrijkste Italiaanse toneelschrijvers. Zijn toneelwerken – vaak door hemzelf gespeeld – zijn internationaal op toneel gebracht, op tv uitgezonden en veelvuldig bekroond, o.a. met de Premio UBU, de Premio Tondelli en de Premio Vittorio Gassman. Zo ook op aarde is Enia’s romandebuut, dat in januari 2012 in Italië verscheen en wereldwijd zal worden vertaald.

Uit de Italiaanse pers:

‘Sterker nog dan het drama is Enia’s poëzie. Een schrijfstijl die leven ademt, van lieflijk tot wreed.’ – Corriere della Sera

‘Enia is op zijn best in de dialogen: levendig, amusant, vol dynamiek, ze verzamelen het stof van een dagelijks leven bestaande uit rituelen en herhalingen die heen en weer schieten tussen moedeloosheid en troost. Het boek leest als een trein. Niettemin klinkt er een stem na die eeuwenoude, mediterrane klanken oproept, en die de dialogen bijna tot een koor maakt dat vertelt over het verstrijken van de tijd en over hoe de tijd onze peetvader, onze geliefde, onze vijand, onze vriend en onze duivel is.’ –  Il Mattino

Links:

http://www.davideenia.org/home.html

http://www.debezigebij.nl/web/Boek-5/9789023468691_Zo-ook-op-aarde.htm

Gesprek met Pietha de Voogd over de vertaling van Het Mussolinikanaal

Il Canale Mussolini, Het Mussolinikanaal, is een levensverhaal, een familie-epos over de avonturen en het lot van de familie Perruzzi in de stijl van oral history: komische anekdotes en vlotte dialogen,  dialect en spreektaal wisselen elkaar af.

Het verhaal leest snel en makkelijk. De stijl is vlot en vaak geestig, dankzij het gebruik van spreektaal en dialect uit de regio Veneto gemengd met die uit de streek rond Ferrara. Dat het ook in het Nederlands lekker leest is o.a. te danken aan het knappe vertaalwerk van de twee vertaalsters Pietha de Voogd en Mieke Geuzebroek, die het verhaal en de stijl van de oorspronkelijke tekst goed hebben weten weer te geven.

Daarom heb ik contact opgenomen met Pietha om direct van haar te horen hoe ze te werk is gegaan. Ons gesprek verliep in het Italiaans en was heel hartelijk en spontaan…

Una storia con un’anima

Het Mussolini Kanaal is “una storia con un’anima”, een verhaal met een ziel, zegt Pietha, en dat is leuk om te vertalen. De schrijver voelt een zekere drang om het verhaal te vertellen, zo blijkt uit de eerste bladzijde:

Bello o brutto che sia, questo è il libro per cui sono venuto al mondo. Fin da bambino ho sempre saputo di dover fermare questa storia – le storie difatti non le inventano gli autori, ma girano nell’aria cercando chi le colga – e raccontarla prima che svanisse. Nient’altro. Solo questo libro.

Mooi of niet, dit is het boek waarvoor ik op de wereld ben gekomen. Van kinds af aan wist ik dat ik dit verhaal moest vastleggen – verhalen worden niet door schrijvers verzonnen, ze wervelen in de wind op zoek naar iemand die ze opvangt – een vertellen voor het verdween. Niets anders. Alleen dit boek.

Stijl en vertaalkeuzen: stile e scelte di traduzione

De vertaalsters hebben vooraf een aantal afwegingen gemaakt om de geest en de stijl van het boek goed te kunnen weergeven in het Nederlands. Het is niet zo moeilijk voor een ervaren vertaalster om te achterhalen wat er met de uitdrukkingen bedoeld wordt en welke lading eraan gegeven is. De vraag is meer hoe ze dit soort teksten in het Nederlandse dezelfde lading kunnen geven. Een dialect verzinnen of een Nederlands dialect gebruiken zou te ver gaan en zou het boek een andere lading geven. Daarom hebben ze gekozen voor spreektaal, maar zonder regionaal of lokale invloeden.

Voor wie beide talen beheerst is het leuk om te zien hoe de vertaling het probleem van de dialecten op een knappe manier oplost, zoals in dit voorbeeld:

Ma intanto – appena messa la mano al pugnale – a tutti e due gli erano saltati addosso in quattro i poliziotti dell’Ovra o quello che so io, e li hanno ingabbiati come salami e zio Pericle ha avuto giusto il tempo di finire di urlare all’usciere «Digli Peruzzi di Codigoro al Rossoni! testa de casso», e li hanno sbattuti in gattabuia, che la camera di sicurezza stava proprio lì dietro a portata di mano. E mentre li portavano di peso in cella, li riempivano bene di cazzotti ai fianchi. Poi buttati al volo sopra al tavolaccio e richiusa la chiave, con zio Pericle che conti nuava a strillare «Peruzzi di Codigoro!», fino a che l’ultimo poliziotto gli ha detto: «Statte zitto mo’, che avemo capito». [p.11]

Maar intussen – meteen nadat hij zijn dolk had gepakt – waren er vier agenten van de geheime politie, de OVRA, of wie het ook mochten wezen, op hen afgevlogen en hadden hen ingesloten, en oom Pericles kon nog net tegen de portier schreeuwen: ‘Zeg tegen Rossoni dat Peruzzi uit Codigoro er is, eikel!’ of ze gooiden hen in het cachot, want de arrestantencel was meteen erachter, direct bij de hand. En terwijl ze hen naar de cel sleepten, gaven ze hun een paar flinke stoten in hun zij. Toen werden ze op een brits gesmeten en ging de deur op slot, terwijl oom Pericles bleef roepen: ‘Peruzzi uit Codigoro!’ Tot de laatste politieagent zei: ‘Hou je kop, we weten het nou wel.’ [p.18]

 

Het Mussolinikanaal is een dik boek, de vertaling heeft bijna een jaar in beslag genomen. Ze hebben het boek eerst vertaald en daarna pagina voor pagina hardop voorgelezen om te horen of het verhaal en de vertelling net zo vloeiend klonken als het origineel.

De vertaling is wat mij betreft zeer goed gelukt en is door het uitdrukking van de dialecten in spreektaal net zo geestig als het origineel.

Over Pietha

Pietha is een ervaren vertaalster met veel talent. Al vanaf het begin van haar carrière maakt zij vertalingen van ingewikkelde boeken als Il formaggio e i vermi van Carlo Ginzburg en later Il nome della rosa van Umberto Eco. Verder heeft ze, wederom in samenwerking met Mieke Geuzebroek, de bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano vertaald.

Haar volgende vertaling is: Una questione privata di Beppe Fenoglio

Veel dank aan Pietha voor haar werk en beschikbaarheid!

Lees ook: Recensie van Het Mussolinikanaal

Meer info over dit boek: http://www.debezigebij.nl/web/Boek-5/9789023463443_Mussolinikanaal.htm

Carlo Levi, i contadini e il Mezzogiorno

Verlaten boerderijen en verwilderde akkers getuigen van het barre bestaan in het binnenland van Zuid-Italië. Al voor de oorlog vertrokken talloze keuterboeren naar de noordelijke industriesteden, of ‘al di là’, naar Amerika. Een blik op de toenmalige plattelands- samenleving van de ‘mezzogiorno’ en de oorzaken van de apathie en stilstand geeft Carlo Levi in zijn boek ‘Cristo si è fermato a Eboli’ (1946). Lees verder

Oudere berichten

© 2019 Amicitalia.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑